Вторник , Мај 23 2017
Колумни
You are here: Home / Книжевност / Есеј / Писателе, писателе
Писателе, писателе

Писателе, писателе

11229370_886511424749727_1662171096441350651_n

- Чичко, чичко, вие бевте писател, така?
- Па шо знам, така викаат… Неозбилно му одговорив.
- Ве молам за помош чичко, многу ми се свиѓа една девојка, па сакав да и напишам писмо.
- Шо, уште се праи тоа? Па нели фејсбук, мејл, месинџер, м?
- Знам бе чичко, ама она е друга сорта… Мислам стварно е посебна. Не е како овие шмизливе. Има нешто возвишено во неа. Има стил, стално ја гледам со книги. И прозорчето од собата и свети до касно. Чита она, чичко. Поише и верува на хартијата отколку на овие смартфони, таблети, лаптопи. Немаат они душа. Хартијата може да се помириса, да се гушне, да се бакне…
Го загледав малку подобро… Едвај да имаше шеснаесет години.
Го прашав:
- Имаш веќе нешто напишано или?
- Имам нешто нашкртано ама многу ќе ми значи ако ми дадете мислење.
- Добро, дај да видам тогаш.
Ми подаде едно згужвано писулче. Вака пишуваше:
- Госпоѓице, јас најдов неколку работи што ти припаѓаат тебе, и би сакал да те замолам ако не ти требаат да ми дозволиш да ги задржам. Ти ветувам дека добро ќе се грижам за нив. Сигурно се прашуваш што? Еве, на пример звукот од твоите чекори. Секој друг звук ќе се слушне и потоа брзо ќе го снема, но не и овој. Овој се заплеткува негде во моите завеси зад кои те ѕиркам кога поминуваш под мојот прозор. Би го препознал меѓу милион. Тебе не ти треба, бидејќи пак можеш да си го произведеш, но јас заспивам и се будам со него. Смеам ли да го задржам? Ако морам, ќе ти го вратам, но тогаш би требало да останам буден цели ноќи. Исто така, од твојот прозор пред некој ден испадна една воздишка. Среќа што бев во близина и ја задржав да не се скрши. Ја чувам на сигурно, госпоѓице. Испаднаа и неколку букви од неа. Ако сакаш, ќе ти ги вратам. Но многу би сакал да ги задржам, дека истите букви ги има и во моето име. Последното нешто што го најдов, всушност го украдов од тебе. Ти стоеше пред излогот и тогаш преку одразот од стаклото ни се сретнаа погледите. Траеше кратко, бидејќи ти веднаш се заврте и си замина. Но јас тој поглед го изгребав од стаклото на излогот госпоѓице. Жими Бога, атом по атом го составував неколку вечери, и сега е комплетен. Мене овие работи многу ми значат госпоѓице. Но ако морам да ти ги вратам, ќе го сторам тоа со тешко срце, но под еден услов… дојден е рингишпилот во другото маало. Прават од онаа розевата шеќерна волна. Сигурно ќе уживаш додека ти се топи во уста. А мене ќе ми биде голема чест ако ми дозволиш јас да ти ја купам…”
Тука веќе ми се стегна грлото… Ги голтнав набрзина солзите и му се развикав:
- Копиљ, трчи и носи и го писмово, трчи дур не сум те дигнал на клоци. Мрш оттука.
Он на мене “писателе, писателе”

Comments

comments

About Драган Таневски

Се родив како Хомо Сапиенс, за среќа - од човечки родители. Завршив неколку школи... - Нижо Алтруистичко - Средно Бонвиванско - Дипломирав на факултетот по Авантуризам - Магистрирав Имагинација и Фантазија - Докторирав Филантропија неколку пати паѓав на испитите по шовинизам и мизантропија, и тие на крај дигнаа раце од мене. Дури ме прогласија за изгубен случај... Имам постигнато значаен успех и во неколку курсеви: - Одење по облаци - Нуркање во соништа Моите верувања: Верувам дека без солзи, крв и пот нема ни успех. Верувам дека вратите служат за да се отвараат, а не да се затвараат. Верувам дека од сите титули, највредна е титулата - Човек. Верувам дека без разлика на потеклото, постојат само Дами и Господа. Сите други се лузери. Верувам дека женственоста не е во длабочината на деколтето и должината на сукњата. Верувам дека светот ќе биде поубаво место без шовинизам и феминизам. Верувам дека постои само една слобода, а се друго е ропство. Верувам дека многу од нас СЕ многу повеќе отколку што НЕ СЕ. Верувам дека многу врвни уметници не се ни свесни за својата дарба. Верувам дека стравот од неуспех е убиец на ентузијазмот. Верувам дека злото се храни со молчење. Верувам дека на наједноставните прашања најтешко се одговара. Верувам дека проблемите се дечиња, а родители им се Очекувањата и Споредувањата. Верувам дека она што другите го нарекуваат „Виша Сила“ има Име, Чувства и План. Верувам во бесконечност. Верувам во ПРИЧИНА.

Comments are closed.

Please support the site
By clicking any of these buttons you help our site to get better