Ти ја цртам насмевката со крв од спомени -              речиси јаве е.   Низ плач и бакнеж ти ги отклучувам очите и мигум отаде небесата намигам со ѕвездена игра.   Сета тага на оној свет облак е од сите детски желби испиени од тишина која и животот го мрзне за да стане пареа.   (Песната е дел од стихозбирката In Nomine на Стефан Марковски.)
Continue Reading »