Archives for Стихови - Page 2

image-27269

Јас сум човек после сè

Се смееме на ист јазик, а тагуваме на сопствена мака, плачеме на ист јазик, а се радуваме на свој начин. Солзи си бришеме за заедно да се радуваме, тага бркаме за да се излекуваме. Луѓе сме покрај сè, стоиме црвсто пред предизвици но, и се кршиме пред некои од нив. Водиме сопствени битки кои може да ги поделиме со многумина, се натпреваруваме со себеси, а таа борба е најтешка, најтешко ...
Continue Reading »
image-27248

Околу потребата и можностите за востановување „координатен поетички систем“ или минимум поетички правила и законитости во современата македонска поезија

Потребата од релевантна критичка мисла во модерната/современата македонската литература и особено, поезијата, поттикната од естетскиот плурализам во контекстот на постмодерната полиморфност и мултиестетичност, е прашање кое, надвиснувајќи подолг период, отвора простор за манифестирање различни книжевни појави и пројави, дел од кои би можеле да се наречат прогресивни и во функција на еволуцијата на современата македонска ...
Continue Reading »
image-27232

Химна на далечната улица

Гласен збор ја гасне утринската глад чекорите личат на зрнца од песочен часовник светот е претесен за смрт во самотија телефоните што ѕвонат во празните говорници најавуваат уште една шарена илузија. Еднаш и ние го искусивме небото што сјае во боите на шаховницата пиуни многу пиуни и по некој коњ ја убиваат смислата во телото на Кралот избеган од дрвеното царство. Хартијата од која се направени ...
Continue Reading »
image-27206

На друга планета

Имаше таа свои светови, свое засолниште и бегство од светот, имаше таа свои стравови и доволно храброст за да ги надмине. Го имаше него, своја поддршка и извор на среќа, го имаше него и ништо друго не  беше важно. Имаше таа скршена насмевка, но сјај во очите, имаше таа скршени кријла, но сепак умееше да лета. Го имаше него, за кого претставуваше цел свет, го имаше него на кому му ...
Continue Reading »
image-27129

Носена од ветрови (поезија)

  Носена од ветрови создадена од бранови во школка скриена од бел бисер поубава, од сонце потопла, од камен појака од ѕвезда посјајна. Крие спомени како дете палавштина, носи насмев од тага извајан во очи зрак ѝ блеснува во коса море ѝ мириса во прамени од сол кадрици пуштила. Како нежна мелодија со глас душа милува со поглед срце бранува со насмев тага истерува. Како небо далечна насекаде е околу тебе, очи штом ...
Continue Reading »
Please support the site
By clicking any of these buttons you help our site to get better