Логиката на вештачката интелигенција

 

Првите системи со вештачка интелигенција се конструирани така да во извесна смисла го имитираат начинот на кој човекот ги решава проблемите со различна природа: дедуктивен и втемелен на резонирањето чекор-по-чекор: проблемите со посложена природа се разложуваат на поголем број елементарни проблеми, така што брзината на нивното решавање е одредена од техничките квалитети со кои располагаат ВИ-системите, какви што се: количеството меморија, брзината на решавање на одделните проблеми и брзината на нивно „делење“ и „соединување“ од, односно во резултантен проблем.
Кон крајот на 80-тите години на минатиот век се развиваат доста прагматични методи за решавање на проблеми со статистичка, односно веројатносна и комбинаторичка природа; како резултат на (сигурно или веројатно) експоненцијаниот раст на ресурсите (временски, односно мемориски) неопходни за пресметување на решенијата на некои проблеми се јави и класификацијата на проблемите според комплексноста на нивното пресметување.
Така, едно од најзначајните нерешени прашања во теоријата на комплексност на пресметување и еден од шесте преостанати Милениумски проблеми останува прашањето на поистоветување на класата проблеми со пресметливост во полиномијално време (P-проблеми) и оние со пресметливост во неполиномијално време (NP)1.
Вештачките нервни мрежи во блиска иднина се очекува мошне успешно да го имитираат мошне брзото интуитивно решавање проблеми како метод во располагање на некои големи умови од човечката историја.
Од друга страна филозофијата на вештачката интелигенција за разлика, можеби, од повеќето спекулативно-метафизички и апстрактни теории, налагајќи предимство на епистемологијата кога станува збор за толкувањата на „интелигентната математизираност“ со која располагаат ВИ-системите, поседува особено значаен апликативен потенцијал во филозофијата на јазик и бихевиоризмот.
Така, општо прифатени според досегашниот бихевиористички логички апарат се 4-те принципи според кој е модулиран и односот меѓу човекот/општеството и носителите на ВИ-системи т.е. роботите:
1.    Принципот (на субјективна интелигенција) дека интелигенцијата е во располагање на нејзиниот носител, што имплицира дека за сознавање на капацитетите на интелигенцијата со која располага еден носител на ВИ е неопходно примена на научниот метод, налагајќи познание преку опсервации, мерења и логичко-системски толкувања;
2.    Принципот (на јазик) дека најкомплексното можно однесување на ВИ-системот е јазичната комуникација/општествената интеракција;
3.    Принципот (на знаење) дека способноста за јазична комуникација и општествена интеракција е интелигибилна т.е. како и сите останати е подложна на изучување;
4.    Принципот (на развој) дека општествената интеракција, како и секој останат процес подложен на изучување, може да се развие преку стого определен развоен концепт;
Од овие принципи произлегуваат и оние кои ги регулираат релациите меѓу интелигентните агенти од хибриден тип какви евентуално би претставувале кибернетизираните човечки организми во следните генерации.
Издвојувајќи се под влијание на математиката од филозофијата, придонесот на логиката е сестран и инволвиран буквално во секоја област на аналитичко-синтетичкиот метод на заклучување, решавање проблеми и одредување на своите постапки од страна на носителите на ВИ-системи.
Алгоритамскиот логички апарат во располагање на интелигентниот агент е манифестиран на сите нивоа од неговото функционирање: како метод за претставување на сознанијата, како метод за планирање, индуктивно програмирање…
Во тој контекст на употреба наидуваат повеќе различни логички модели: не/класична логика, логика од прв ред, пропозициона логика, модална логика, немонотона логика, циркумскриптивна логика, default логика, бесконечно вредносна/валентна логика, субјективна логика, дескриптивна логика и тн., прагматично задоволувајќи различни функции.

 

1.    Решавањето на Буловиот проблем на задоволување и тавтолошкиот проблем во рамки на досега познатите алгоритми се одвива во експоненцијално растечки број чекори следејќи ја должината на инпутот. Во современата теорија на комлексност наголемо се претпоставува дека истите претставуваат интрактабилни проблеми, иако суштински е непознато дали е така, претставувајќи предмет на експликации во овој текст. NP-класата проблеми претставуваат проблеми за кои досега не се откриени алгоритми за решавање во полиномијално време. Во оваа класа проблеми, сепак постојат решенија во полиномијално време ако е дозволемо правењето произволни избори (случајни погодувања) и ако не се проверуваат погрешните избори, т.е. ако се проверуваат само и само точните избори кои водат до одговор. Класичен пример за оваа постапност имаме кај проблемот на задоволувањето (SAT), каде ако има зададено пропозиција чии вредности е дозволено да се прогнозираат сосем е остварливо составувањето алгоритми кои пресметуваат за полиномијално време дали вредностите ја задоволуваат пропозицијата. Одовде, класичната формулација на проблемот би ја свеле на прашања од типот: „постојат ли алгоритми кои пресметуваат во полиномијално време за сите проблеми од NP“ или „дали во случаи кога потврдните одговори кај прашања со двојно-вистинитосни одговори во полиномијално време може да се востановат како вистинити, може исто така да се пресметаат?“.